لست أدرى - Sat, 19/01/2008 - 9:32pm
وأول ما يخبطنى هوا الصبح وأنا بعدى الشارع، ماشية فى طريقى وأقرر فجأة ألتفت ورايا، فألاقى أمى فى الشباك بتقرأ آية الكرسى فى سرها وتتمتم بأدعة عشان ربنا يحفظنى من شر الطريق... سمعتها وهى بتقرأهم قبل كدة لأخويا وبفرح لما أشفها بتقرأهم ليا... فأبتسم وأشاور لها بايدى.. وفى لمحة احس كإنها باشارة اديها ترد عليا من بعيد..
ولما أمر على الجنينة اللى ما بين الشارع والمحطة وألاقى عم حسن.. عم حسين؟.. عم على!.. بحب أفتكره باسم عم على.. رجل عجوز فى السن، بعد بهدلت العمر والدنيا.. جه وعاش فى الجنينة تحتنا.. فى عز الشتا أوالحر عم عايش فى الجنينة.. بس هو عرفنى.. وكل ما يشوفنى يدعي لى "ربنا يسترك ويرزقك بابن الحلال يا بنتى.. ويكون لك سند طول العمر".. أتلخبط وأتكسف.. ولحد النهاردة ما أعرف ارد اقول له ايه غير انى اضحك له، ضحكة بتاعته بس..
ولما اقعد جانب الشباك فى الأوتوبيس وتيجى سيدة كبيرة فى السن تقعد.. اتآخر لها حبة او اساعدها على انها تقعد.. فتبص لى وتقول "ربنا يخليكى لأمك"..... ولما أحب انزل والسواق يدعيلى "على مهلك يا بنتى.. مع السلامة".. من غير ما أفكر ان كنت اعرفه ولا اتقابلنا قبلها ولا اول مرة ولا ممكن اشوفه تانى ولا هى دى أول وآخر مرة... من غير تردد أقول بصوت عالى "ربنا يكرمك ويخليك لأولادك"...
امشى فى طريقى.. واعدى بقيت الشوارع والبيوت... اخبط فى خلق الله وأدب على أرضه الواسعة.. وأنا حاسة بمفهوم جديد...
الدنيا مش انى اكون عيشاها... انما بتنفسها مع ناس زى كل دول...
سلاماتىLasto adri *Blue*